Ποιος γιορτάζει σήμερα; Η μάνα ως αρχετυπικό σύμβολο ή… η μανούλα μου;

Από τα προϊστορικά ακόμα χρόνια η κινητήρια δύναμη ζωής εκφράστηκε στο σύμβολο της μητέρας, σύμβολο που δεν μπορούσε παρά να αφορά ολόκληρη τη Γη (Γαία) και να αγκαλιάζει θεούς και ανθρώπους. Διατρέχοντας τους αιώνες, η «μητέρα – σύμβολο», χωρίς ποτέ να πάψει να αγκαλιάζει όλη τη φύση ως «μάνα-γη», πήρε περισσότερο προσωπικό χαρακτήρα και εστιάστηκε στη «μητέρα- γυναίκα» που κυοφορεί τη ζωή. Κι όσο ερχόμαστε στα νεότερα χρόνια, στις σημερινές κοινωνίες, η μητέρα, με όχημα την αγάπη για τη ζωή που κυοφόρησε, ταυτίστηκε με τον αγώνα της ζωής, τον αγώνα της επιβίωσης.

Από όποια οπτική κι αν το δει κανείς, το εύρος και το βάθος του αρχετυπικού συμβόλου της μητέρας υποστηρίζει τη δύναμη για ζωή. Ταυτίστηκε με διαχρονικές αξίες, που υπερβαίνουν την προσωπική αγάπη της μητέρας προς το παιδί της και εκτείνονται στην προστασία και τη φροντίδα των «παιδιών - ανθρώπων» όλου του κόσμου με ανιδιοτελή προσφορά, κάποιες φορές και αυτοθυσία. Ως σύμβολο αυτών των αξιών τιμήθηκε από φιλοσοφικά συστήματα και θρησκείες, δοξάστηκε από την καλλιτεχνική δημιουργία, δικαιώθηκε από την κοινωνική καταξίωση.

Όσο για την καθιέρωση της Γιορτής της Μητέρας τη δεύτερη Κυριακή του Μάη, ας θυμηθούμε ότι ξεκίνησε από τον αγώνα μιας γυναίκας να τιμήσει τη μνήμη της μητέρας της (Ana Jarvis, ΗΠΑ, 1907) και καθιερώθηκε ως επίσημη γιορτή, καταρχάς στην Αμερική το 1914, για να απλωθεί στη συνέχεια σε μια Παγκόσμια Ημέρα.

Σε μια εποχή πολλαπλών αμφισβητήσεων, συχνά διατυπώνονται αντεπιχειρήματα, είτε για τον περιορισμό σε μια μέρα αξιών που θα έπρεπε να τιμούνται καθημερινά (ποιος λέει όχι, αλλά ας κρατήσουμε και μια μέρα μνήμης γι’ αυτές τις αξίες), είτε για την εμπορευματοποίηση των παγκόσμιων ημερών (και πάλι ποιος λέει όχι, αλλά μ’ αυτή τη ματιά θα μπορούσαμε να δούμε την κάθε γιορτή). Εμείς αντιστεκόμαστε σ’ αυτές τις σκέψεις, επενδύοντας στη δύναμη της διάκρισης, που ωθεί κάθε άτομο να σημασιοδοτεί με τις προσωπικές του αξίες τα σύμβολα και τα πρόσωπα. Αντιστεκόμαστε, ακόμα, και στην τεχνητή πόλωση, «γιατί η μητέρα και όχι ο πατέρας», αναγνωρίζοντας ότι στη συλλογική συνείδηση και τα δυο αυτά σύμβολα κατέχουν ίση αξία: δεν είναι τυχαίο που στη συλλογική σκέψη, ανά τους αιώνες, η μητέρα (μητρότητα) ταυτίστηκε με την αγάπη και τη φροντίδα της συλλογικότητας, ενώ ο πατέρας (πατρότητα) με τη δύναμη, κυρίως κοινωνική, (πατέρας της επιστήμης, της τέχνης κ.λπ.) 

Με τέτοιες σκέψεις, λοιπόν, χαιρετίζουμε την Κυριακή της Μητέρας και ευχόμαστε οι κοινωνίες να επενδύουν στη μητρότητα ως σύμβολο αγάπης, προστασίας και φροντίδας και ο καθένας μας να εμπνέεται από τη μανούλα του ως κινητήρια δύναμη για την υπέρβαση κάθε δυσκολίας στη ζωή!

Χρόνια Πολλά, Μητέρα! 

ΥΓ: πηγή για το εικαστικό: http://www.claudiam.com/paintings/detailpages/DetailMotherChildDancing.htm 

Born to Learn: Class Reunion

Όταν η μάθηση αποκτά προσωπικό νόημα...

Born to Learn

Ένα ενδιαφέρον animation, για να θυμηθούμε πώς μαθαίνουν τον κόσμο τα παιδιά και οι έφηβοι...

20 Νοεμβρίου: Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού

Η Σύμβαση για τα δικαιώματα του παιδιού ξεκίνησε με πρωτοβουλία της Πολωνικής κυβέρνησης και της UNICEF, καθιερώθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στις 20 Νοεμβρίου του 1989 και τέθηκε σε εφαρμογή το 1990. Έχει υπογραφεί από όλες σχεδόν τις χώρες του κόσμου. Δεν έχει υπογραφεί από τις ΗΠΑ και τη Σομαλία. Το 1992 έγινε νόμος και στην Ελλάδα (Ν. 2101/92).

Η Απαγορευμένη Εκπαίδευση (La Educacion Prohibida)

Η Απαγορευμένη Εκπαίδευση (La Educacion Prohibida) είναι ένα ντοκιμαντέρ που κυκλοφόρησε το 2012. 

Περιγράφει ποικίλες εναλλακτικές πρακτικές εκπαίδευσης και αντισυμβατικά σχολεία στη Λατινική Αμερική και την Ισπανία, και περιλαμβάνει εκπαιδευτικές προσεγγίσεις όπως η εκπαίδευση με βάση το σύστημα Μοντεσσόρι, το σχολείο εργασίας, η προοδευτική εκπαίδευση, η κατ οίκον διδασκαλία. Το ντοκιμαντέρ χωρίζεται σε 10 θεματικά επεισόδια, που το καθένα παρουσιάζει διαφορετικές πτυχές της εκπαιδευτικής πραγματικότητας, πολλές από τις οποίες αφορούν και την ελληνική εκπαίδευση. 

Η ιστορία των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, η εξουσία και η δύναμη στα σχολεία, η αξιολόγηση και ο διαχωρισμός των μαθητών, η κοινωνική λειτουργία της εκπαίδευσης, καθώς και ο ρόλος των εκπαιδευτικών και των οικογενειών αποτελούν βασικές θεματικές ενότητες του ντοκιμαντέρ. 

Αλλά και η αισθητική της ταινίας παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον, με αρκετά επεισόδια  κινουμένων σχεδίων και μια φανταστική δραματοποιημένη ιστορία που συνδέει τα επεισόδια. 

Αξίζει να σημειώσουμε ότι είναι η πρώτη Ισπανική ταινία που χρηματοδοτήθηκε μέσω της μεθόδου πληθοχρηματοδότησης και προβλήθηκε ταυτόχρονα σε 130 πόλεις, σε 13 χώρες, με συνολικό αριθμό 18.000 θεατών μέσα σε μια μέρα! 

Η ταινία είναι ελεύθερη όσον αφορά στα πνευματικά της δικαιώματα και, όπως αναφέρεται στους αρχικούς της τίτλους, επιτρέπεται και ενθαρρύνεται η με κάθε μέσο αναπαραγωγή και δημόσια προβολή της, αρκεί να μην έχει κερδοσκοπικό χαρακτήρα.

Οι παραγωγοί της επισημαίνουν ότι "είναι μια επιτομή μιας συνεχούς διαδικασίας μάθησης και σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να θεωρηθεί οριστική. Τα πρόσωπα που εμφανίζονται στο ντοκιμαντέρ έχουν διαφορετικές ιδέες και απόψεις και η συμμετοχή τους δεν σημαίνει απαραίτητα ότι συμφωνούν με όλο το περιεχόμενό του".

Ακριβώς το ίδιο ισχύει και για εμάς που επιλέξαμε να αναδημοσιεύσουμε την ταινία, σε μια προσπάθεια διακίνησης προβληματισμών γύρω από τα εκπαιδευτικά δρώμενα και επανεξέτασης του ρόλου μας στο σχολείο, καθώς και των μεθόδων και πρακτικών που ακολουθούμε.

Η διάρκεια της ταινίας είναι 2.25΄, τις οποίες πιστεύουμε ότι, αν αποφασίσετε να διαθέσετε, δεν θα πάνε χαμένες...

Καλή θέαση...